Włochy - Triest
- Nadrzędna kategoria: Autobusy
- Kategoria: Autobusy na świecie
- Opublikowano: poniedziałek, 10, listopad 2025 21:00
- PSMKMS
- Odsłony: 548
Włoski Triest transportowo znany jest przede wszystkim z linii tramwajowej do miejscowości Opicina, będącej ewenementem na skalę europejską, dzięki połączeniu konwencjonalnego tramwaju oraz kolei linowo-terenowej. Podstawę transportu miejskiego zapewnia jednak komunikacja autobusowa, która obejmuje swoją siecią cały obszar miasta i jego okolic.
Tereny obecnego Triestu już w 177 roku p.n.e opanowane zostały przez Rzymian. Za czasów Juliusza Cezara założono tu kolonię rzymską. Po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego, Triest trafił w VI wieku pod panowanie Bizancjum. W kolejnych wiekach miasto przechodziło z rąk do rąk. Jednak z uwagi na bardzo dogodne położenie na szlaku handlowym z Europy w kierunku Azji, już w XII wieku stało się niezależne, stanowiąc coraz większe zagrożenie dla pobliskiej i potężnej Republiki Weneckiej. Stąd w 1382 roku mieszkańcy zdecydowali o poddaniu się pod opiekę jednego z książąt Austrii, Leopolda II Habsburga. Decyzja ta stała się brzemienną w skutkach w przyszłości. Od 1804 roku Triest stał się głównym portem Austriackiej Marynarki Wojennej. Na jej potrzeby powstała tu stocznia okrętów wojennych. W 1857 roku miasto uzyskało połączenie kolejowe z Wiedniem, co przyczyniło się do rozwoju przemysłu i ruchu turystycznego. W latach 1856 - 1864 Maksymilian I Habsburg na klifie odległym o 8 kilometrów od centrum Triestu wybudował dla siebie i swojej żony Marii Charlotty Koburg zamek Miramare. Współcześnie jest to jedna z największych atrakcji turystycznych okolicy. Po I wojnie światowej Triest został włączony do Włoch. W rezultacie gospodarka miasta popadła w stagnację, odcięta od austriackich rynków. Jednocześnie narastały konflikty narodowościowe pomiędzy Włochami i Słoweńcami. Od 1943 roku miasto znalazło się pod okupacją niemiecką. Pod koniec II wojny światowej zajęli je partyzanci jugosłowiańscy, jednak niedługo później ustanowione zostało Wolne Terytorium Triestu, które składało się z dwóch stref. Ostatecznie Triest wraz z wąskim pasem wybrzeża w 1954 roku trafił do Włoch, natomiast pozostała część do Jugosławii, a dziś jest częścią Słowenii.
Współczesny Triest robi ogromne wrażenie. Pięknie położone miasto, amfiteatralnie na zboczach płaskowyżu Kras, opada w kierunku morza w zatoce Triestańskiej, wieloma budynkami i placami przypomina dawną stolicę w Wiedniu. Oprócz historycznego centrum miasta, w jego okolic znajdują się dwie niezwykle ciekawe atrakcje turystyczne. Pierwszą z nich jest wspomniany już wcześniej zamek Miramare wraz z malowniczym parkiem, pełnym egzotycznych roślin i drzew, rzeźb, fontann i ścieżek spacerowych. Drugą atrakcją jest Grotta Gigante - największa jaskinia udostępniona turystom na świecie. W jej wnętrzu znajduje się sala o imponujących wymiarach: 98,5 metra wysokości, 167,6 metra długości i 76,3 metra szerokości. Dużą atrakcją, chociaż też czekającą na swoje odkrycie, jest opisana poniżej linia tramwajowa Triest - Opicina.
Początki transportu publicznego w Trieście sięgają drugiej połowy dziewiętnastego wieku. Jako pierwsze, w 1860 roku na ulice miasta wyjechały omnibusy konne. Od 1876 roku kursowały tu natomiast tramwaje konne, które w 1900 roku zostały zelektryfikowane. Pierwsze autobusy pojawiły się w Trieście w 1933 roku. W 1935 roku uruchomiono natomiast pierwsze trolejbusy. Z początkiem lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku trolejbusy miały w całości zastąpić komunikację tramwajową w Trieście. Jednak już w drugiej połowie tej dekady, wiodącą rolę zaczęły przejmować autobusy. W rezultacie, tramwaje ostatecznie zniknęły z ulic miasta w 1970 roku, natomiast trolejbusy już pięć lat później, w 1975 roku. Nie licząc trasy tramwaju Triest – Opicina, komunikacja autobusowa zdominowała transport publiczny w mieście. W 1977 roku nastąpiła koncentracja okolicznych przedsiębiorstw komunikacyjnych w jeden spółkę. Od 2001 roku funkcjonuje ona jako spółka akcyjna Trieste Trasporti. Od 2017 roku spółka stała się częścią grupy TPL FVG scarl.
Spółka Trieste Trasporti w 2025 roku obsługiwała 66 linii autobusowych, w tym 59 dziennych (niektóre kursowały również w nocy), 4 nocne oraz 5 linii letnich. Do ich obsługi wykorzystywano 271 pojazdów, w tym 233 autobusy standardowe, 21 autobusów przegubowych, 25 midibusów i 10 minibusów. Firma posiadała pojazdy ośmiu różnych marek: MAN Lion's City, Mercedes-Benz Citaro, Mercedes-Benz Conecto, Iveco Urbanway, Heuliez GX137, Breda Menarini Vivacity 9, Menarinibus Citymood, Rampini Alè i Solaris Urbino, obsługując nimi około 5600 kursów dziennie i przewożąc około 65 milionów pasażerów rocznie. W większości były to autobusy standardowe, natomiast nie brakowało też mniejszych pojazdów, na przykład minibusów Rampini Alè oraz przegubowych wozów MAN Lion's City G A23 NG363. Najnowszy tabor, pochodzący z 2024 roku, reprezentowały autobusy elektryczne Yutong E12 LF. Sieć autobusowa obejmowała cały obszar wokół Triestu w granicach Włoch, aż do obrzeży Monfalcone. Posiadany tabor zgrupowano w dwóch zajezdniach w Trieście: Broletto i San Marco oraz w jednej zajezdni położonej na płaskowyżu Karst w Devincinie (wioska w gminie Sgonico, granicząca z Prosecco). W przeszłości działały trzy inne zajezdnia: San Giovanni (położona na Piazzale Gioberti), San Sabba (w dzielnicy Valmaura) i Margherita (przy ulicy o tej samej nazwie). Większość autobusów w Trieście posiadała barwy szaro-niebieskie, symbolizujące kolor morza (niebieskie) oraz nieba (szare).
W ramach transportu publicznego funkcjonowały również linie morskie, poruszające się po zatoce Triesteńskiej. Rejsy realizowane były z molo Bersaglieri w Trieście na trasie do miejscowości: Barcola, Grignano i Sistiana, do miejscowości Muggia oraz na trasie Muggia - Boa/Acquario. Chociaż taryfa biletowa nie była zintegrowana, to dla posiadaczy biletów okresowych na sieć miejską udostępniono ulgowe przejazdy.
