Tramwaje w Europie
Niemcy - Moguncja
- Nadrzędna kategoria: Tramwaje
- Kategoria: Tramwaje na świecie
- Opublikowano: niedziela, 12, luty 2023 21:00
- PSMKMS
- Odsłony: 1091
Moguncja położona jest w zachodnich Niemczech, w dolinie rzeki Ren. Jest stolicą kraju związkowego Nadrenia-Palatynat. Podstawę systemu transportowego w mieście stanowi komunikacja tramwajowa, która po latach upadku w drugiej połowie ubiegłego wieku, obecnie przeżywa swój ponowny rozwój.
Pierwsza osada w miejscu obecnej Moguncji założona została przez Celtów około 40 roku p. n. e. Dzięki temu, miasto jest jednym z najstarszych w Niemczech. Od 343 roku było siedzibą biskupstwa. W XIV wieku narodził się tu i działał Jan Gutenberg, wynalazca ruchomej prasy drukarskiej. Właśnie w Moguncji wydrukował on swoją pierwszą książkę, którą była Biblia. Miasto zostało poważnie zniszczone podczas II wojny światowej w wyniku alianckich nalotów. Mimo to, do dziś przetrwało tu wiele historycznych budynków, w tym Katedra św. Marcina i Stefana – romańska budowla z XI wieku. Obecnie jest to ważny węzeł komunikacyjny. Miasto słynie też z produkcji wina. Zamieszkuje je nieco ponad 200 tysięcy mieszkańców.
Plany uruchomienia tramwaju konnego pojawiły się w Moguncji w 1875 roku, w związku z jej intensywnym rozwojem. Pierwszą linię zbudowała berlińska firma Marcks & Balke. Uruchomiono ją w 1884 roku. Początkowo sieć tramwaju konnego, składająca się z trzech linii, była eksploatowana przez prywatne firmy. Tramwaje poruszały się po szynach o rozstawie 1000 mm, stosowanym w Moguncji do dziś.
Zainteresowanie sąsiadujących z Moguncją gmin Bretzenheim, Hechtsheim i Finthen lokalnym połączeniem komunikacyjnym doprowadziło do uruchomienia tramwaju parowego. W sumie kursowały dwie linie. Na wspólnym odcinku w Moguncji tory były współdzielone przez oba systemy tramwajowe. Tramwaj parowy nie zyskał sobie pozytywnej opinii wśród mieszkańców Moguncji ze względu na uciążliwość swojego funkcjonowania. Domagano się skrócenia lub całkowitego usunięcia tramwaju parowego z centrum miasta. Już w 1906 roku pojawiły się plany elektryfikacji sieci. Negocjacje prywatnego właściciela w władzami miejskimi nie doprowadziły jednak do realizacji tych planów przed wybuchem I wojny światowej. Po jej zakończeniu, sieć przejęło miasto. Ostatecznie odcinki linii do Finther i Hechtsheim zostały zelektryfikowane i włączone do istniejącej sieci tramwajów elektrycznych, a eksploatację tramwaju parowego zakończono w 1923 roku.
W 1904 roku na ulice Moguncji wyjechały pierwsze tramwaje elektryczne, zastępując tym samym tramwaj konny. Kolejne trasy powstawały bardzo szybko. W 1905 roku po mieście kursowało już 40 wagonów silnikowych na trzech liniach. W 1927 roku osiągnięto największy zasięg sieci. Długość tras wynosiła wówczas 38,4 kilometra. Niestety, już w 1931 roku zamknięto pierwszą linię. Pod koniec II wojny światowej, w związku z trwającymi nalotami, wstrzymano funkcjonowanie komunikacji tramwajowej w mieście.
Chociaż po wojnie wznowiono ruch tramwajów, a w 1950 przywrócono przejazd po moście na Renie do Kostheim, Wiesbaden i Wiesbaden-Schierstein, ruszył powolny regres sieci i zastępowanie kolejnych linii tramwajowych autobusami. Tramwaje po moście na Renie kursowały zaledwie do 1957 roku. W 1965 roku sieć tramwajowa w Moguncji była najkrótsza w całej swojej historii.
Dopiero w drugiej połowie lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku rozpoczęto powolny proces jej odbudowy. Kolejne trasy otwierano w 1989 i 1997 roku. Największy przyrost sieci miał jednak miejsce już w dwudziestym pierwszym wieku. Dzięki temu, osiągnęła ona długość 30 kilometrów. Dodatkowo, w nocy z 24 na 25 marca 2018 roku nastąpiła konwersja zasilania sieci tramwajowej z 600 V do 750 V.
Początkowo linie tramwajowe w Moguncji były oznaczane kolorami. Numerację linii wprowadzono w 1919 roku wraz ze wzrostem ich liczby. Zakres linii zawierał się od 1 do 13, ale numery 6 i 9 zostały pominięte, ponieważ tymi cyframi oznaczane były linie z Moguncji do Wiesbaden. W 2000 roku pozostałe linie tramwajowe otrzymały nowe numery: linie 8 zmieniono na 52, linię 10 na 50, a 11 na 51.
W czerwcu 2020 roku Rada Miasta Moguncji podjęła decyzję o dalszej rozbudowie sieci tramwajowej, w tym połączenia między Alicenplatz i Münsterplatz, do nowego osiedla Heiligkreuzviertel w dzielnicach Oberstadt i Weisenau oraz budowy pierścienia śródmiejskiego od Bismarckplatz przez Neustadt i stare miasto (w tym Höfchen) do Schillerplatz.
W 2022 roku za przewozy w mieście odpowiadało przedsiębiorstwo Mainzer Verkehrsgesellschaft, podlegające pod Mainzer Stadtwerke AG, które eksploatowano trzy typy taboru. Najstarszymi wagonami było 6 sztuk dwukierunkowych N8C, wyprodukowanych przez firmę Duewag w 1984 roku. Posiadały one numery od 271 do 276 i pełniły rolę rezerwy taborowej.
Nowszymi pojazdami było 16 dwukierunkowych, trójczłonowych wagonów GT6M-ZR, dostarczonych przez firmę Adtranz w 1996 roku. Posiadały one numery od 201 do 216 i mierzyły 26,8 metra długości.
Najnowszy tabor stanowiło 19 wagonów Variobahn, wyprodukowanych przez firmę Stadler w dwóch seriach z lat 2011 – 2012, oznaczonych numerami 217 – 225 i z lat 2015 – 2016, oznaczonych numerami 227 – 236. Co ciekawe, w odróżnieniu od starszych tramwajów, były to wagony jednokierunkowe i mierzyły 30,1 metra długości.
Warto wspomnieć, że w 1997 roku sprzedano do Elbląga 19 wagonów GT6, w tym 12 w wersji dwukierunkowej.
Cały tabor garażowany był w istniejącej od 1975 roku nowej zajezdni tramwajowo-autobusowej, zlokalizowanej na rogu ulic Rheinallee i Kaiser-Karl-Ring, powstałej w miejscu starej zajezdni, wyburzonej na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku.
PSMKMS & Impuls
