Tramwaje na świecie

Włochy - Mesyna

: Nadrzędna kategoria: Tramwaje; Kategoria: Tramwaje na świecie; Opublikowano: poniedziałek, 26, maj 2025 21:00; PSMKMS; Odsłony: 854

Mesyna jest nadmorskim miastem, położonym w północno-wschodniej części wyspy Sycylia. Zlokalizowana przy cieśninie Mesyńskiej, stanowi dosłownie bramę wjazdową z kontynentalnych Włoch na Sycylię. Funkcjonuje tu sieć tramwajowa, która została przywrócona w 2003 roku po przerwie, spowodowanej likwidacją w 1951 roku.

Pierwsza osada w miejscu współczesnej Mesyny założona została jeszcze przez Greków w VIII wieku p.n.e. W 396 roku p.n.e. miasto zostało zniszczone przez Kartagińczyków. Później przechodziło z rąk do rąk. W 1346 roku marynarze ze statków, które przypłynęły do Mesyny z Kaffy, przynieśli dżumę, która rozprzestrzeniła się stąd na całą Europę. W czasach bardziej współczesnych miasto zostało niemal całkowicie zniszczone przez silne trzęsienie ziemi w dniu 28 grudnia 1908 roku. Zginęło wówczas ponad 75 tysięcy ludzi. W 1955 roku ministrowie spraw zagranicznych państw Europy Zachodniej podpisali w Mesynie wspólną deklarację, która utorowała drogę powstaniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

Współczesna Mesyna liczy ponad 200 tysięcy mieszkańców. Pomimo zniszczenia w trakcie wspomnianego trzęsienia ziemi, w mieście zachowała się zabytkowa zabudowa, w tym katedra. W Mesynie funkcjonuje terminal promowy, który zapewnia połączenie z resztą Włoch. Miasto położone jest bowiem najbliżej części kontynentalnej kraju. Z tego powodu stanowi dosłownie bramę wjazdową na Sycylię. Ciekawym zabytkiem są tak zwane pylony mesyńskie, czyli wysokie na ponad 200 metrów konstrukcje słupów wysokiego napięcia, które w latach 1957 – 1993 służyły do podtrzymywania linii przesyłowej wysokiego napięcia z Włoch kontynentalnych na wyspę. Po ułożeniu kabla podwodnego, sieć napowietrzną zlikwidowano, natomiast pylony zlokalizowane po obu stronach cieśniny Mesyńskiej pozostawiono jako zabytki techniki. Konstrukcje te robią do dzisiaj ogromne wrażenie, chociaż nie są wykorzystywane w pierwotnym celu.

Pierwsze tramwaje wyjechały na ulice Mesyny w 1890 roku. Początkowo były to pojazdy prowadzone trakcją parową. Trasa licząca aż 58 kilometrów długości prowadziła wzdłuż cieśniny Mesyńskiej i wybrzeża morza Tyrreńskiego z Mesyny do leżącej po drugiej stronie wyspy miejscowości Barcellona Pozzo di Gotto. Jako pierwszy powstał odcinek z Targu Rybnego w Messynie do miejscowości Granatari i Torre Faro. Tramwaje poruszały się po torach o rozstawie 950 mm. Do 1893 roku zrealizowano dalszą część trasy. W 1908 roku niszczycielskie trzęsienie ziemi doprowadziło do poważnego zniszczenia infrastruktury tramwajowej i wyludnienia miast. Ruch tramwajów wznowiono dopiero w 1911 roku. Od 1917 roku część torowisk dostosowano do ruchu tramwajów elektrycznych. Poruszały się po Mesynie i w jej okolicy. Tramwaje parowe pozostawiono na trasie do Barcellona Pozzo di Gotto. W drugiej połowie lat dwudziestych na sieci funkcjonowały 4 linie miejskie i 2 zamiejskie. Od tego czasu stopniowo ograniczano jednak trasę tramwaju parowego, ostatecznie doprowadzając do jego likwidacji w 1932 roku. Funkcjonowanie tramwaju elektrycznego zostało zawieszone w dniu 25 maja 1943 roku w związku z uszkodzeniami spowodowanymi przez bombardowania. Trasa przetrwała jednak działania wojenne pomimo rozległych zniszczeń i była stopniowo odbudowywana. Tramwaje powróciły na ulice Mesyny we wrześniu 1945 roku, funkcjonując pomiędzy Provinciale a Annunziata oraz na trasie podmiejskiej między Piazza Cairoli a Tremestieri. Jednotorowe linie po wojnie wymagały modernizacji i dużych nakładów inwestycyjnych. Ostatecznie zdecydowano więc o zamknięciu pierwotnej sieci tramwajowej, co nastąpiło w 1951 roku.

W połowie lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku powrócono do koncepcji uruchomienia komunikacji tramwajowej w Mesynie. W 1996 roku podpisano porozumienie w sprawie budowy miejskiej trasy w osi północ-południe. Prace budowlane rozpoczęły się w 1999 roku, a nowa linia tramwajowa została oddana do użytku z początkiem kwietnia 2003 roku, ponad pół wieku po likwidacji poprzedniej sieci tramwajowej.

W ramach inwestycji powstała jedna linia tramwajowa, oznaczona numerem 28, który został przejęty po zlikwidowanej linii autobusowej, funkcjonującej wcześniej w śladzie powstałego torowiska. Trasa tramwajowa poprowadzona została z końcówki Annunziata, zlokalizowanej w północnej części miasta, do dzielnicy Gazzi na południu, równolegle do wybrzeża i częściowo do linii kolejowej do Katanii, obsługując centralne obszary miasta. Tramwaje poruszają się po torach o rozstawie 1435 mm. Trasa liczy 7,7 kilometra długości i poza skrzyżowaniami, jest w całości oddzielona od ruchu drogowego. Po drodze wyznaczono 18 przystanków, które pozwalają na dotarcie między innymi do północnego dworca autobusowego (przy pętli Annunziata), muzeum regionalnego, dworca promowego i centralnego dworca kolejowego, cmentarza, polikliniki i południowego dworca autobusowego (przy pętli Gazzi). Czas przejazdu całej trasy wynosi około 40 minut. Sieć obsługuje przedsiębiorstwo Azienda Transporti Messina (ATM). Ostatnie przedłużenie wspomnianej linii miało miejsce w 2009 roku, wraz z uruchomieniem południowej końcówki Bonino w dzielnicy Gazzi.

Do obsługi trasy zakupiono 15 wagonów Alstom Cityway, podobnych do pojazdów serii 6000, eksploatowanych w Turynie. Do Mesyny trafiły jednak krótsze wozy w wersji pięcioczłonowej o długości 22,5 metra i szerokości 2,4 m. Wagony stacjonują w zajezdni zlokalizowanej w rejonie Gazzi, w miejscu w którym wcześniej mieściła się zajezdnia zlikwidowanej w 1951 roku sieci tramwajowej.

Pomimo początkowych pochlebnych wyników, już po kilku latach działalność linii wystąpiły problemy w jej funkcjonowaniu. Z powodu braku funduszy, ograniczono zakup oryginalnych części zamiennych do taboru. Sytuacja ta doprowadziła do ostawienia niektórych wagonów i pozyskiwania z nich części do pozostałych, sprawnych wozów. Od 2022 roku ruszyła modernizacja posiadanych tramwajów, w ramach której dokonywano wymiany wyposażenia wnętrza i kolorystyki wozów. W 2025 roku linię obsługiwały tylko cztery tramwaje o numerach: T4, T12, T13, T14 oraz okazjonalnie wóz T10, będący ostatnim czynnym pojazdem przed modernizacją. Pozostałe tramwaje, tym również część zmodernizowanych wagonów, pozostawała niesprawna. Tymczasem do obsługi linii konieczne było zapewnienie sześciu pojazdów, aby utrzymać rozkładową częstotliwość co 17 minut. W rezultacie część kursów nie była realizowany, a pomiędzy kolejnymi odjazdami występowały ponad 30-minutowe przerwy, co było uciążliwe dla pasażerów. W planach zakładano jednak dokończenie modernizacji pozostałych tramwajów oraz częściowo torowisk i infrastruktury przystankowej. Zatem istniała nadzieja na poprawę sytuacji w przyszłości, zwłaszcza że pomimo problemów z funkcjonowaniem, komunikacja tramwajowa w mieście cieszyła się dużym zainteresowaniem pasażerów.

PSMKMS & Impuls